پس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله حضرات نامبرده را بهعنوان آوردن نمونهاى از مؤمنين اقدام نفرموده ، چون مؤمنين بدان جهت كه مؤمن بودند سهمى و نصيبى از اين محاجّه و مباهله نداشتند تا در معرض لعنت و عذاب ( البته اگر دروغگو باشند ) قرار بگيرند و اگر دعوى آن طور كه قائم به شخص آن جناب بود به همراهانش قائم نبود ، هيچ وجهى براى شركت دادن آنان به نظر نمىرسيد . « 1 »
س 1224 - اگر گفته شود آوردن « على و فاطمه و حسنين عليهم السّلام » در مباهله دليل بر اهل بيت بودن آنان و اختصاص اين صفت بايشان باشد ،
ليكن ظاهر امر ( از حيث عادت جارى ) اين است كه آوردن پيامبر عزيزانش را در معرض خطر و هلاكت دليل بر اين است كه وى اطمينان دارد به اينكه خطرى آنان را تهديد نمىكند و به سلامت و عافيت و مصونيت آنان اعتماد دارد ، پس شركت دادن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله عزيزان خود را در مباهله بيشاز اين معنا را نمىرساند ، نه دلالتى بر شركت آنان در دعوت دارد و نه دلالتى بر منقبت و فضيلتشان ، آيهء شريفه و عمل رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اصلا ساكت از اين جهت است ؟
ج - در پاسخ مىگوييم بله ، صدر آيه بر پيش از آنچه گفته شد دلالت ندارد ، و
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 3 ، ص 356 - 357 . [ با تلخيص و تصرف ]