مىشود . « 1 »
س 1217 - چرا خداوند تعالى در برخى از آياتش « 2 » مؤمنين را به ايمان و عمل صالح توصيف كرده ، ولى هدايت به سوى خودش را تنها به ايمان نسبت داده است ؟
ج - جوابش اين است كه تنها عاملى كه بندهء خدا را به مقام قرب بالا مىبرد ايمان است ، و اعمال صالح در آن نقشى ندارد ، تنها نقش اعمال صالح يارى ايمان و به نتيجه رساندن ايمان در بعد عمل است ، همچنانكه خداى تعالى فرموده :
« يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ ،
خداى تعالى از ميان شما كسانى را كه ايمان دارند بالا مىبرد و نيز كسانى كه موفق به داشتن علم شدند به درجاتى بلند مىرساند » « 3 » . و در اين گفتارش ايمان و علم را عامل بلند شدن و بالا رفتن دانسته و از تأثير عمل صالح سكوت كرده .
از اين آيه روشنتر آيهء
« إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ ،
كلمههاى پاك ( كه همان عقائد حقه است ) به سوى خدا بالا مىرود ، و عمل صالح آن را در بالا رفتن مدد مىكند » . « 4 » البته همهء اينها دربارهء هدايت است كه كار ايمان است ، و امّا نعمتهاى بهشتى امرى است كه اعمال صالح در آن دخالت دارد ، همچنانكه
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 373 .
( 2 ) . سورهء يونس ، آيهء 9 .
( 3 ) . سورهء مجادله ، آيهء 11 .
( 4 ) . سورهء فاطر ، آيهء 10 .