به دست مىدهد ، كه آنچه قرآن كريم از جملهء
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
در نظر دارد غير آن معنايى است كه از كلمهء : « مؤمنين » اراده كرده ، از آن تعبير ، افراد و مصاديقى را منظور دارد و از اين تعبير ، افراد و مصاديقى ديگر را ، كه اين تفاوت از آيهء سورهء طه
« وَ الَّذِينَ آمَنُوا ، وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ . . . »
نيز استفاده مىشود ، چون ذرّيهء مؤمن را ملحق به
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
دانستند ، نه در وصف آنان ، معلوم مىشود ذريه مصداق
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
نيستند ، چون اگر بودند ديگر وجهى نداشت كه آن را به ايشان ملحق كند ، بلكه
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
شامل هردو طائفه مىشود .
سياق آيه مذكور دلالت بر تشريف و كرامت سابقىها نسبت به لاحقىها دارد ، پس جملهء
« وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ . . . » ،
قرينه است بر اينكه منظور از جمله
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
اشخاص خاصى است و آن اشخاص عبارتند از سابقون اوّلون ، يعنى طبقهء اوّل مسلمانان از مهاجر و انصار ، كه در عهد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و در روزگار عسرت اسلام بآنجناب ايمان آوردند .
بنابراين كلمهء
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
كلمهء آبرومند و محترمانهايست ، كه همه جا منظور از آن ، اين طبقهاند . « 1 »
س 1216 - اگر خطاب به « الَّذِينَ آمَنُوا » *
مختص به عدهء خاصى از مسلمانان زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله باشد و حال آنكه همهء علماء و
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 370 .