آنچه از خلال كلامى كه در آيه شريفه است برمىآيد اين است كه اعراب چنين سنتى درباره ماههاى حرام داشته و آن را « نسىء » مىناميدهاند .
آنها چون مىخواستند هم ضرورت خود را رفع نموده و هم سنت قومى خود را كه از پيشينيان خود از ابراهيم عليه السّلام به ارث برده بودند حفظ كنند ، به همين منظور تحريم آن را به كلى لغو نمىكردند بلكه آن را تا رسيدن يكى از ماههاى حلال تأخير مىانداختند . گاهى اين تأخير تنها براى يكسال بود و گاهى براى بيشاز يكسال ، و آنگاه بعد از تمام شدن مدّت تأخير دوباره ماههاى حرام را طبق سنت ابراهيم حرام مىنمودند .
و اين عمل از آنجايى كه يك نوع تصرفى است در احكام الهى و از آنجايى كه مردم جاهليت مشرك و به خاطر پرستش بت كافر بودند لذا خداى تعالى اين عملشان را زياده در كفر ناميده . « 1 »
س 1210 - با اينكه عرب معتقد به حرمت چهار ماه « ذى القعده ، ذى الحجه ، محرم و رجب » بوده است ، پس چرا حرمت يكى از ماههاى حرام را تأخير مىانداختهاند ؟
ج - چون كار دائمى آنان قتل و غارت بوده و بسيارى از اوقات نمىتوانستند سه ماه پشت سر هم دست از جنگ بكشند ، لذا بر آن شدند كه
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 9 ، ص 359 و 362 . [ با تصرف ]