و اين حرمت ، از شرايعى است كه ابراهيم عليه السّلام تشريع كرده بود ، و عرب آن را حتى در دوران جاهليت كه از دين توحيد بيرون بوده و بت مىپرستيدند محترم مىداشتند ، البته اعراب جاهليت در اين مسأله از قانون « نسىء » نيز استفاده مىكردند . « 1 »
س 1209 - منظور از قانون « نسىء » كه در خصوص ماههاى حرام در دوران جاهليت به آن عمل مىشده است و قرآن كريم در آيهء شريفهء « إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ . . . »
« 2 » از آن خبر داده است چيست ؟
ج - « نسأ الشّىء ينسؤه و نساء و منسأة و نسيئا » به معنى تأخير انداختن است ، گاهى هم به آن ماهى كه حرمتش تأخير انداخته شده مىگويند : « نسىء » .
عرب را در جاهليت رسم چنين بود كه وقتى دلشان مىخواست در يكى از چهار ماه حرام كه جنگ در آنها حرام بوده جنگ كنند موقتا ( نه دائمى ) حرمت آن ماه را برداشته به ماهى ديگر مىدادند و يا معاوضه مىكردند مثلا به جاى محرم ، صفر را حرام مىكردند ، و در محرم كه ماه حرام بود به جنگ و خونريزى مىپرداختند ، و آن ماهى كه حرمتش را برداشته بودند « نسىء » مىناميدند .
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 9 ، ص 358 و 359 و 362 . [ با تصرف ]
( 2 ) . سورهء توبه ، آيهء 37 .