عرضه داشتم گريهء آسمان چه بود ؟ فرمود آفتاب با سرخى طلوع مىكرد ، و با سرخى هم غروب مىنمود . « 1 »
و در الدر المنثور است كه ابن ابى حاتم از عبيد المكتب از ابراهيم روايت كرده كه گفت : از روزى كه دنيا خلق شده آسمان نگريسته ، مگر به حال دو نفر ، شخصى از عبيد پرسيد آيا جز اين است كه آسمان و زمين به حال مؤمن مىگريند ؟ گفت : اين در همان محلى است كه مؤمن در آنجاست ، و اعمالش از آنجا به آسمان بالا مىرود ؟ گفت : نه . گفت : آسمان سرخ مىشود و گلگون مىگردد ، و اين دو نوبت شده ، يكى در آن وقتى كه يحيى بن زكريا كشته شد ، و آسمان خون بباريد ، و يكى هم در وقتى كه حسين بن على عليه السّلام كشته شد كه در آن روز نيز آسمان سرخ شد . « 2 »
و در فقيه به سند خود از امام صادق عليه السّلام روايت آورده كه فرموده : وقتى مؤمن مىميرد نقاط مختلف زمين كه مؤمن در آن نقاط خدا را عبادت مىكرده بر او مىگريند . و نيز از درهاى آسمان آن درى كه اعمالش از آن به سوى بالا صعود مىكرده ، و نيز محل سجدهاش بر او مىگريد . « 3 »
مؤلف [ علامه ( ره ) ] : و در اين معنا و در معناى دو روايت سابق روايات ديگرى از طرق
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ؛ ج 9 ، ص 62 .
( 2 ) . الدر المنثور ؛ ج 6 ، ص 31
( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ؛ ج 1 ، ص 84