آن » براى اين بود كه قرآن بر هركسى كه الفاظ آن را بشنود و معنايش را بفهمد و به مقاصدش پى ببرد و يا كسى برايش ترجمه و تفسير كند ، و خلاصه بر هر كسى كه مضامين آن به گوشش بخورد حجّت است .
آرى لازم نيست كتاب و نامهاى به سوى قومى ارسال مىشود حتما به زبان آن قوم بوده باشد ، بلكه شرط آن اين است كه اوّلا مضامينش شامل آنان شود و ثانيا حجت خود را بر آن قوم اقامه كند ، همچنانكه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به مردم مصر و حبشه و روم و ايران نامهها نوشت و حال آنكه زبان آنان غير زبان قرآن بود ؛ و همچنين عدهاى از قبيل سلمان فارسى و بلال حبشى و صهيب رومى به آن جناب ايمان آوردند ، و بسيارى از يهود با اينكه زبانشان عربى بود ، به آن حضرت گرويدند . و اينها كه گفته شد روشن و غير قابل ترديد است . « 1 »
س 1080 - چرا در اشاره به قرآن و يا آيات قرآن از الفاظ « ذلك » و « تلك » كه مخصوص مشار اليه دور مىباشد استفاده شده است ؟
ج - به اين منظور است كه بفهماند قرآن كريم در افقى دور و سطحى عالى و مقامى بلند قرار دارد ؛ چون كلام خداى تعالى است ، كلامى است كه از چنين مقام بلندى ، مقام علىّ اعلى و خداى رفيع الدرجات و خداى ذو العرش نازل شده است . « 2 »
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 7 ، ص 53 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 10 ، ص 6 .