احدى را شريك او قرار نداده است .
و اگر خداى تعالى مشركين را مذمّت فرموده ، براى اين است كه گفته بودند : « ما غير خدا را مىپرستيم تا آنها ما را به خداى تعالى نزديك كنند » « 1 » كه اين گفتارشان ظاهر در اين است كه به غير خدا استقلال دادهاند و در عبادت تنها همان غير خدا را در نظر مىگيرند نه خداى تعالى را . « 2 »
س 828 - آيا « شرك » به ادّعاى برخى « 3 » ، در شرايع قبل از اسلام جائز المغفرت بوده است ؟
و آيا اصلا براى مشرك راه نجاتى وجود دارد ؟
ج - اين ادّعا بدون دليل است ، بلكه بر خلاف آن دليل هست ، زيرا قرآن حكايت مىكند كه خداى تعالى خطاب كرده به آدم كه شريعتش اوّلين شريعت است ، و به او فرمود :
« وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ » .
« 4 »
و از مسيح عليه السّلام كه شريعتش آخرين شريعت سابق بر اسلام است حكايت مىكند كه گفت :
« إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْواهُ
هامش
( 1 ) . سورهء زمر ، آيهء 3 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 10 ، ص 436 - 438 .
( 3 ) . تفسير فخر رازى ، ج 19 ، ص 134 .
( 4 ) . سورهء بقره ، آيهء 39 .