النَّارُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ ،
واقع اين است كه هركس به خدا شرك بورزد خدا بهشت را بر او حرام مىنمايد ، و جاى او در آتش است و ستمكاران هيچ ياورى ندارند » . « 1 »
آرى ، دقت در آيات مربوط به قيامت و بهشت و جهنّم و همچنين آيات شفاعت و آياتى كه كلمات انبياء را در دعوتهاى خود حكايت مىكند ، جاى هيچ ترديدى باقى نمىگذارد كه در همهء شرايع اين معنا گوشزد بشر شده كه براى مشرك هيچ راه نجاتى نيست ، مگر توبهء قبل از مرگ . « 2 »
س 829 - اينكه خداوند شرك را نمىآمرزد ولى گناهان سبكتر از آن را مىآمرزد « إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ . . . »
« 3 » چه حكمتى دارد ؟
ج - حكمت اينكه خداوند شرك را نمىآمرزد ، اين است كه عالم خلقت كه سراپايش رحمت خدا است ، اساسش عبوديت خلق و ربوبيت خداى تعالى است ، همچنانكه خود فرموده است :
« وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ،
من جن و انس را نيافريدم مگر براى اينكه عبادتم كنند » ، و معلوم است كه با شرك ديگر عبوديتى نيست .
هامش
( 1 ) . سورهء مائده ، آيهء 72 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 12 ، ص 108 و 109 .
( 3 ) . سورهء نساء ، آيهء 48 .