آيهء
« وَ لَوْ أَشْرَكُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ،
اگر شرك مىورزيدند ، هرآينه پاداش اعمالشان حبط مىشد » « 1 » كه دربارهء عموم انبياء است ، و دربارهء خصوص پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله فرموده :
« لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ ،
اگر شرك مىورزيدى عملت حبط مىشد . » « 2 »
و اين دو آيه هرچند انبياء را از شرك نهى نكرده و ليكن تعبيرى كه در آن ديديد ، در معناى نهى است . « 3 »
س 950 - از ظاهر آيهء « فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ،
چرا از هرفرقهاى طايفهاى كوچ نمىكنند ، تا در دين تفقه كنند ، و چون به بلاد خود برمىگردند قوم خود را انذار كنند ، باشد كه مردم برحذر شوند » . « 4 » استفاده مىشود طائفههايى كه مأمور به تبليغ شدهاند داراى عصمت نيستند ؟
پس غيرمعصومين نيز به دستور قرآن صلاحيت تبليغ دارند .
ج - هرچند آيهء شريفه در حق عامّه مسلمانان است كه عصمت ندارند ليكن اين را هم نمىخواهد بفرمايد كه اين طايفهء مبلّغ ، هرچه بگويند خدا تصديق دارد ، و سخن ايشان هرچه باشد بر مردم حجت است ، بلكه صرفا مىخواهد
هامش
( 1 ) . سورهء انعام ، آيهء 88 .
( 2 ) . سورهء زمر ، آيهء 65 .
( 3 ) . الميزان ؛ ج 15 ، ص 465 [ با تصرف ]
( 4 ) . سورهء توبه ، آيهء 123 .