در اين كه اين رازى كه بعضى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله افشا كردند چه بود ، بحثهاى مفصلى در ميان مسلمانان است ، و چون شرح آن به درازا مىكشد مىتوانيد به تفسير نمونه ذيل آيهء 3 و 4 سورهء تحريم مراجعه فرماييد .
مورد ديگرى كه در قرآن مجيد به صورت خاص دربارهء رازدارى ( البته با اشاره نه با تصريح ) آمده است ، در داستان ابو لبابه است كه بنى قريظه ( گروهى از يهود كه از هيچ گونه كارشكنى و خيانت درباره مسلمين فرو گذار نمىكردند ) با او مشورت كردند كه آيا تسليم حكم پيامبر صلى الله عليه و آله شوند ، او با اشاره گفت ، اگر تسليم شويد همهء شما را اعدام خواهد كرد ، سپس از اين گفتهء خود پشيمان شد و توبه كرد و روزهاى متوالى خود را به ستون مسجد بست و مشغول توبه و گريه زارى بود سرانجام خداوند توبهء او را پذيرفت و آيهء 102 سورهء توبه در پذيرش توبهء او نازل گرديد . « وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسى اللَّهُ انْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ انَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ؛ و گروهى ديگر به گناهان خود اعتراف كردند و اعمال صالح و ناصالحى را به هم آميختند ، اميد مىرود كه خداوند توبهء آنها را بپذيرد ، خدا غفور رحيم است » .
تعبير به « گروهى » اشاره به اين است كه محتواى آيه مخصوص به فرد خاصى نيست بلكه تمام كسانى كه گناهى مىكنند و در صدد جبران بر مىآيند و در توبهء خود خالص و صادقند را شامل مىشود .
اين تقريباً مجموعهء اشاراتى بود كه در آيات قرآن نسبت به رازدارى و افشاى سرّ آمده است .
رازدارى در روايات اسلامى
در احاديث اسلامى دربارهء رازدارى و ترك افشاى سرّ تعبيرات گوناگونى ديده مىشود كه نشان دهندهء اهتمام اسلام به اين موضوع است تا آنجا كه اسرار ديگران بهمنزلهء امانتهاى آنها شمرده شده و افشاى سرّ به عنوان خيانت در امانت است .
1 - در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم : « اذا حَدَّثَ الرَّجُلُ الْحَدِيثَ ثُمَّ الْتَفَتَ فَهِىَ امانَةٌ ؛ هنگامى كه شخصى سخنى با ديگرى مىگويد سپس به اطراف خود نگاه مىكند