بزرگوار مىخوانيم كه فرمود : « ايَّاكُمْ وَ هؤلاءِ الرُّؤَساءِالَّذِين يَتَرأَّسُون فَوَاللّهِ ما خَفَفْتِ النِّعالُ خَلْفَ رَجُلٍ الّا هَلَكَ وَ اهْلَكَ ؛ از اين گروه رياست طلب بپرهيزيد ، به خدا سوگند صداى كفشها پشت سر كسى بلند نمىشود مگر اينكه هم خودش هلاك مىشود و هم ديگران را هلاك مىكند » . « 1 »
توجه به اين نكته لازم است كه محرومان در آن زمان غالباً پابرهنهها بودند و كفشهاى صدادار مربوط به دنياپرستان و ثروتمندان بود ، بديهى است كه اينگونه افراد براى خدا و معنويت دنبال كسى نمىروند .
5 - در حديث ديگرى از رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله درباره ريشههاى اصلى گناهان چنين آمده است : « اوَّلُ ما عَصِى اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالى بسِتِّ خِصالٍ حُبِّ الدُّنْيا وَ حُبِّ الرِّياسَةِ وَ حُبِّ الطَّعامِ وَ حُبِّ النِّساءِ وَ حُبِّ النَّوْمِ وَالرَّاحَةِ ؛ نخستين گناهانى كه در جهان در برابر فرمان پروردگار انجام گرفت به سبب شش چيز بود : دنيا پرستى ، عشق به مقام ، علاقهء شديد به غذاهاى رنگين ، علاقهء شديد به زنان و علاقهء به خواب و راحتى » « 2 » .
6 - از امام صادق عليه السلام مىخوانيم : « انَّ حُبَّ الشَّرَفِ وَ الذِّكْرِ لا يَكوُنانِ فِى قَلْبِ الْخائِفِ الرَّاهِبِ ؛ علاقه به مقام و اسم و آوازه در قلب كسى كه خوف خدا دارد و از او ترسان است نخواهد بود » « 3 » .
7 - از همان امام معصوم مىخوانيم كه فرمود : « مَنْ طَلَبَ الرِّئاسَةَ بِغَيْرِ حَقٍّ حُرِمَ الطَّاعَةُ لَهُ بِحَقٍّ ؛ كسى كه رياست را به ناحق طلب كند از اطاعت خداوند به حق محروم خواهد شد » « 4 » .
اين تعبير به خوبى نشان مىدهد كه جاهطلبى و حب مقام با حقپرستى در تضاد است .
از اين حديث اين نكته نيز استفاده مىشود كه رياستطلبى بر دوگونه است .
هامش
( 1 ) . همان مدرك ، حديث 3 .
( 2 ) . خصال ، جلد 1 ، صفحه 330 .
( 3 ) . اصول كافى ، جلد 2 ، صفحه 69 ، حديث 7 .
( 4 ) . تحف العقول ، صفحه 237 .