در هفتمين و آخرين بخش از اين آيات كه در ذيل آيات مربوط به قارون آمده است ، به عنوان يك دستور كلّى مىفرمايد : « آن سراى آخرت را تنها براى كسانى قرار مىدهيم كه قصد برترى جويى در زمين و فساد را ندارند و عاقبت نيك براى پرهيزگاران است ؛ ( تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةِ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لايُريُدونَ عُلُوّاً فِى الْارْضِ وَ لافَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ ) .
آرى عاقبت جاه طلبان مستكبر همان عاقبت قارون است كه همه چيز خود را بر سر جاهطلبى و استكبار گذاشت و خشم خدا او را گرفت و به زندگى ننگينش پايان داد و براى هميشه مورد لعن و نفرين واقع گشت .
ممكن است از عطف كردن فساد به علو فى الارض چنين استفاده شود كه افراد برترى جو و جاهطلب سرانجام دست به فساد در ارض مىزنند و براى سيراب كردن عطش خود از هيچ جنايتى فرو گذار نمىكنند .
جالب اينكه در حديثى از على عليه السلام مىخوانيم كه به هنگام خلافت ظاهرى شخصاً در بازارها قدم مىزد ، افراد گمشده را راهنمائى مىكرد ، ضعيفان را كمك مىنمود و از كنار فروشندگان و كسبه رد مىشد و اين آيه را براى آنها تلاوت مىنمود « تِلْكَ الدَّارُ الْاخِرَةِ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لايُريُدونَ عُلُوّاً فِى الْارْضِ وَ لافَساداً ؛ سپس به تفسير آن مىپرداخت به گونهاى كه نه تنها شامل زمامداران مىشد ، بلكه همهء صاحبان قدرت را ( بهر شكل و هر صورت ) شامل مىشد » .
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام آمده است : هنگامى كه اين آيه را تلاوت نمود گريه كرد و فرمود : « ذَهَبَتْ وَاللَّهُ الْأَمانِىُّ عِنْدَ هذِهِ الْآيَةِ ؛ با وجود اين آيه همه آرزوها بر باد رفته است » . « 1 »
شايد منظور امام عليه السلام اين است : با توجه به اينكه خداوند سراى آخرت را تنها از آن كسانى مىداند كه حتى ارادهء برترى جويى در دل ندارند و بذر جاهطلبى در سر نمىپرورانند كار بسيار مشكل است .
هامش
( 1 ) . تفسير على بن ابراهيم ، ذيل آيهء مورد بحث .