15
عفّت ؛ فضيلت بزرگ اخلاقى
اشاره
« عفّت » نقطهء مقابل « شكم پرستى و شهوت پرستى » است كه از مهمترين فضايل انسانى محسوب مىشود .
« عفّت » به گفتهء راغب اصفهانى در كتاب « المفردات » ، به معنى پديد آمدن حالتى در نفس است كه آدمى را از غلبهء شهوت باز مىدارد و « عفيف » به كسى گفته مىشود كه داراى اين وصف و حالت باشد .
صاحب « مقاييس اللّغة » مىنويسد : « عفت در اصل به دو معنى آمده است : نخست ، خوددارى از انجام كارهاى زشت و ديگر ، كم بودن چيزى . لذا عرب به باقى ماندهء شير در پستان مادر « عُفَّه » ( بر وزن مدّت ) مىگويد . » ولى از كلام راغب اصفهانى در مفردات ، استفاده مىشود كه هر دو معنى به يك چيز باز مىگردد . ( زيرا افراد عفيف به چيز كم قانع هستند . )
مؤلف التّحقيق مىنويسد : « اين ماده در اصل ، به معنى حفظ نفس از تمايلات و شهوات نفسانى است ؛ همان گونه كه تقوا به معنى حفظ نفس از انجام گناهان مىباشد ، بنابراين عفّت