دوست بدارد . خلاصه معناى اين آيات چنين است : آن كس كه دارايىاش را به منظور شهرتطلبى و خودنمايى انفاق مىكند ، از مانعى كه ميان او و رهايى از عذاب و هلاكت قرار دارد ، عبور نكرده است ، بلكه او در معاملهء خويش از همگان زيانكارتر و عذابش از همه بيشتر خواهد بود و اگر او اين دارايىاش را در راه خدا مىبخشيد و از كسانى مىبود كه به شكيبايى و مهربانى سفارش مىكنند ، هر آينه از اين مانع و گذرگاه عبور مىكرد و از خشم و عذاب خدا در امن و امان بود .
أُولئِكَ أَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ .
« اولئك » به كسانى اشاره دارد كه ايمان آوردند ، انفاق كردند و به صبر و مهربانى سفارش نمودند . « اصحاب الميمنة » : افراد با بركت و برگزيدهاى هستند كه در روز قيامت بر اثر ايمانشان به خدا اماننامه به آنها اعطا مىشود .
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا هُمْ أَصْحابُ الْمَشْأَمَةِ * عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ .
« أصحاب المشئمة » . افراد بدبخت و شرارت پيشهاى هستند كه در روز قيامت نامهء بدبختى و زبونى آنها به دست چپ و از پشت سرشان به آنها داده مىشود و همگى را به جهنّم مىبرند و هنگامى كه به آن مىرسند درهايش باز و زمانى كه وارد آن مىشوند درهايش تا ابد به روى آنها بسته مىشود .