أعجاز النخل : تنههاى درخت خرما .
خاوية : خالى .
مِنْ باقِيَةٍ :
برجاى مانده .
الْمُؤْتَفِكاتُ :
شهرهاى قوم لوط كه زيرورو شدند .
رابية : فراوان .
الجارية : دراينجا مراد كشتى است .
تذكرة : اندرز .
تعيها : آن را مىفهمد و حفظ مىكند .
واعية : درككننده و نگهدارنده .
حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ :
از جايشان بركنده شدند .
الدّكّ : كوبيدن و نابود كردن .
واهية : سستشده .
الأرجاء : اطراف .
اعراب
« الْحَاقَّةُ »
مبتداى اول و « ما » براى استفهام و مبتداى دوم .
« الْحَاقَّةُ »
خبر براى مبتداى دوم و جمله ، خبر براى مبتداى اول و رابطهء جمله با مبتدا ، همان تكرار لفظ مبتداست .
« وَ ما أَدْراكَ »
« ما » مبتدا و « أدراك » فعل ماضى و فاعل آن مستتر است كه به « ما » برمىگردد و جملهاى كه از فعل و فاعل تشكيل شده ، خبر براى مبتداست .
« مَا الْحَاقَّةُ »
نيز مبتدا و خبر است . « حسوما » صفت براى « ايّام » ، زيرا بهمعناى حاسمات ( پىدرپى ) است . « صرعى » حال از « القوم » ، چون رؤيت دراينجا بصرى مىباشد .
« مِنْ باقِيَةٍ » .
« من » زايد و « باقية » مفعول براى « ترى » .
« فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ »
جواب براى
« فَإِذا نُفِخَ »
و « يوم » متعلّق به « وقعت » است .
« يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ »
« يوم » متعلق به