قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ آمَنَّا بِهِ وَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا ،
اين راه رهايى [ از عذاب خدا ] است : ايمان به خدا به اينكه او كسى را كه از گناهانش توبه كند و در تمامى كارهايش به او توكل نمايد ، مورد رحمت و آمرزش قرار مىدهد .
فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ .
پيامبر اعظم صلّى اللّه عليه و إله پس از آنكه به مشركان گفت : خداوند ما را به هلاكت برساند و يا مورد رحمت قرار دهد ، به آنان فرمود : چنين نيست ، شما به هلاكت مىرسيد ؛ زيرا شما گمراه و گمراهكننده هستيد . ليكن ما در رحمت خداوند و عنايت او هستيم و در دنيا و آخرت بر شما پيروز خواهيم شد و شما بهزودى از اين موضوع آگاه مىشويد و بدان يقين پيدا مىكنيد .
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُكُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍ .
اى مشركان براى شما بهتر است كه به درگاه خدا توبه كنيد و نعمتهاى او را سپاس گزاريد ؛ نعمتهايى كه قابلشمارش نمىباشند و از آنجمله ، همين آبى هست كه منبع زندگى شماست و اگر خدا بخواهد همين آب در زمين فرومىرود و كسى نمىتواند مشيت او را برگرداند و در اين صورت ، شما از تشنگى و گرسنگى خواهيد مرد . برخى از مفسران گفتهاند : خدا با اين سخن خواسته است كه دلهاى مشركان را مهربان و خوى آنان را ملايم سازد ، تا شايد به هدايت برگردند . اين ديدگاه دور بهنظر نمىرسد ، چون شيوههاى دعوت در قرآن انواع و گونههاى مختلفى دارد .