و نااميد شدن از حيض . برخى ديگر مىگويند : مراد ، شك دربارهء حالت زن و نااميد شدن او از حيض است .
امّا شيعه اماميه مىگويند : سنّ زن قرشى شصت سال است و ديگران پنجاه سال و براى اثبات اين ديدگاه خود به چند روايت از اهل بيت عليهم السّلام استناد كردهاند . همچنين مىگويند : كمترين سنّى كه زن در آن رگل مىشود ، نه سال است . اين نظريه با آنچه در كتاب المغنى نگاشتهء ابن قدامه از اهل سنّت آمده است سازگارى دارد : « كمترين سنّى كه زن در آن حيض مىشود ، نه سال است و دليل آن ، وجود چنين زنان است و زنانى يافت شده كه در سنّ سهسالگى حيض شدهاند . از شافعى نقل شده كه او زنى را ديده كه داراى نوه بوده و 21 سال سنّ داشته است » .
در يكى از روزنامهها خواندم كه در همين دورهء حاضر ، دخترى پيش از رسيدن به سنّ نه سالگى باردار شده است . وانگهى سنّى و شيعه دربارهء تفسير اين آيه اختلاف كردهاند . فقيهان سنّى مىگويند : مراد از
« اللَّائِي يَئِسْنَ »
زنانى هستند كه بهخاطر بالا رفتن سنّ حيض نمىشوند و مراد از
« اللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ »
زنانى هستند كه بهخاطر خردسالى ، هنوز حيض نشدهاند و هركدام از اين دو گروه هرگاه پس از نزديكى شوهر با آنان ، طلاق داده شوند ، بايد سه ماه عدّه نگه دارند .
اين ديدگاه با نظريهء برخى از فقيهان بزرگ شيعهء اماميه همچون سيّد مرتضى ، ابن زهره ، ابن سماعه و ابن شهر آشوب همخوانى دارد . بيشتر علماى شيعهء اماميه بر اين باورند كه مراد از
« اللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ »
زنى است كه پس از قطعشدن خون حيض وى ، دربارهء يائسه بودن او شك مىكنند و معلوم نمىشود كه آيا اين قطعشدن خون ، براثر رسيدن او به سنّ يائسگى است و يا براثر عارضهاى ديگر ؟ آنان جمله :
« إِنِ ارْتَبْتُمْ »
را به شك در اين حالت تفسير كردهاند و اينكه آيا اين زن به سنّ يائسگى رسيده است يا خير ؟ امّا مراد از :
« اللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ »
از ديدگاه شيعه ، زنان جوانى هستند كه معلوم است سنّ كودكى را پشتسر گذارده و به سنّ يائسگى نرسيدهاند ، ليكن رگل