پيامبرانمان را پس از ايشان فرستاديم و عيسى بن مريم را از پى آنها روانه كرديم و به او انجيل را داديم ، و در دل پيروانش رأفت و رحمت نهاديم و رهبانيتى كه به بدعت آوردهاند ما بر آنها مقدّر نكردهايم ، امّا در آن خشنودى خدا مىجستند ، ولى حق آن را بسزا نگزاردند . ما از آن ميان به كسانىكه ايمان آورده بودند ، پاداش داديم ولى بيشترينشان نافرمان بودند . ( 27 )
اى كسانىكه ايمان آوردهايد ، از خدا بترسيد و به پيامبرش ايمان بياوريد تا شما را از رحمت خويش دو بار مزد بدهد . و شما را نورى عطا كند كه در روشنايى آن راه بجوييد و بيامرزدتان كه خدا آمرزندهء مهربان است . ( 28 )
تا اهل كتاب بدانند كه به بخشايش خداوند هيچ دسترسى ندارند و اين بخشايس بهدست اوست كه به هركه خواهد ارزانى مىدارد ، و خدا را بخشايشى عظيم است . ( 29 )
واژگان
قفّينا : خداوند پيامبران را يكى پس از ديگرى فرستاد .
الرهبانية : از رهبة گرفته شده كه بهمعناى بيمداشتن است و دراينجا مراد از آن شيوهء خاصّ نصارا است .
ابتدعوها : آن را از پيش خودشان پديدآوردند .
الكفل : نصيب ، بهره .
اعراب
« فيه بأس شديد » مبتدا و خبر و جمله حال از « الحديد » است . « رسله » مفعول براى فعل محذوفى است كه فعل موجود بر آن دلالت مىكند : و ينصر رسله » . فعل از دوم حذف شده ؛ زيرا به قول نحويان ، فعل اوّل بر آن دلالت دارد .
« رَهْبانِيَّةً »
مفعول براى فعل محذوف است : ابتدعوا رهبانية ابتدعوها » . دراينجا اوّلى حذف شده است ؛ زيرا دومى بر آن دلالت مىكند . جملهء
« ما كَتَبْناها »
صفت براى « رهبانية » مىباشد .