در قرآن محال است . چگونه محال نباشد ، درحالىكه اين كتاب از سوى خداى حكيم و داناست . بنابراين ، هرگاه ظاهر آيهاى با آيهاى ديگر و يا با حكم عقل برخورد داشته باشد ، مىفهميم كه اين ظاهر و اطلاق آن ، مراد خداوند تعالى نيست و اگر لفظ مطلق آورده شده برطبق روش قرآن در بيان است ، چونان كه از يهود و نصارا به اهل كتاب تعبير مىكند و يا اينكه اين اطلاق براساس آن چيزى است كه به حكم عقل شناخته شده است نظير اينكه از قدرت خداوند به « يد » تعبير مىكند و يا بهخاطر تكيه كردن بر هر آيهء ديگر از سخن اوست همچون آيه شورى كه مىگويد : « اگر شما را مصيبتى رسد ، بهخاطر كارهايى است كه مىكنيد » ، آيه 117 از سوره آل عمران : و آيه 41 از سورهء روم . اين آيه و آنچه بهمعناى آن است ، قرينهاى خوبى بر اثبات اين مدّعاست كه اطلاق لغوى در آيهء سورهء حديد مراد نيست و خداوند بهخاطر اينكه بر آنچه در سوره شورى و سورهء آل عمران و سوره روم گفته ، تكيه كرده است ، لفظ را در سورهء حديد مطلق آورده است . بنابراين ، مراد از مصيبت زمين در سورهء حديد ، حوادث و بلاهاى طبيعى است همانند زلزلهها و مراد از مصيبت جان ، برخى از بيمارىهايى است كه با وجود آن ، پيشگيرى و احتياط و امثال آن سودى ندارد . امّا مقصود از آيات شورى ، آل عمران و روم ، مصيبتهايى است كه ساخته و پرداخته انسان مىباشد ، نه كار خداوند همانند ستمگرى ، جنگ و قحطى .
لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ .
امام على عليه السّلام مىگويد : تمامى زهد در ميان اين دو واژه قرآن قرار دارد . آنگاه اين آيه را تلاوت كرد و فرمود : « هركس كه بر گذشته حسرت نخورد و به آينده شادمان نشود ، زهد را بهطور كامل بهدست آورده است » . هيچكس نيست ، مگر اينكه شادمان مىشود و اندوهگين مىگردد ، حتّى پيامبران الهى ، ليكن هدف از اين نهى آن است كه شادمانى انسان را در باطل وارد نكند و اندوه وى را از حق بيرون نسازد . از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نقل شده كه در مرگ فرزندش ابراهيم گفت : « چشم اشك مىريزد و دل اندوهگين مىشود و ما چيزى را نمىگوييم ،