ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ .
ضمير
« نَبْرَأَها »
به
« أَنْفُسِكُمْ »
برمىگردد . معناى ظاهرى اين آيه چنين است : تمامى مصيبتها از سوى خداوند است ، خواه از نوع بلاهاى طبيعى باشد ، نظير زلزلهها و سيلها و خواه اجتماعى باشد همچون جنگها ، تهيدستى و ستمگرى . امّا يقينا برطبق حكم وحى و عقل ، اين معناى ظاهرى از آيه قصد نشده است كه توضيح آن از قرار زير است :
مصيبتها و ديدگاه صاحب تفسير الظّلال
صاحب الظّلال در تفسير اين آيه مىگويد : « لفظ برحسب اطلاق لغوىاش نه به نيكى اختصاص دارد و نه به بدى . بنابراين ، هر مصيبتى كه به زمين و به جان انسانها و يا به مخاطبان آيه مىرسد ، پيش از پديد آمدن زمين و پديد آمدن انسانها ، در آن كتاب هميشگى ، ثبت شده است » .
بايد از صاحب تفسير الظّلال پرسيد : اگر تو واقعا بر ظاهر لفظ و اطلاق لغوى آن تكيه مىكنى ، پس چرا در تفسير آيه 30 از سورهء شورى : « اگر شما را مصيبتى رسد ، به خاطر كارهايى است كه مىكنيد » بر ظاهر لفظ و اطلاق آن تكيه نمىكنى ؟ آيا فراموش كردى كه در تفسير آن گفتى : « هر مصيبتى كه به انسان مىرسد ، براثر كارى است كه خود انسان آن را انجام داده است - جلد هفتم ، جزء بيست و پنجم از قرآن كريم ، ص 38 » . آيا شما بر ظاهر و اطلاق لغوى حقيقى هر آيهاى تكيه مىكنيد ، حتّى اگر ميان دو آيه برحسب ظاهر و اطلاق لغوى تناقض وجود داشته باشد ؟ نيز هرگاه اين ظاهر با حكم عقل و واقعيت تضاد داشته باشد و نشان دهد كه خدا دست ، صورت ، گوش و چشم دارد ، آيا باز هم شما بر اين ظاهر تكيه مىكنيد ؟ و آيا صهيونيسم و استعمار كه منبع مصيبتها و دردها در اين دوره هستند ، از سوى خدا مىباشند ، نه از سوى صهيونيستها و استعمارگران ؟
تناقض حقيقى و واقعى ميان آيات و برخورد يكى از آنها با حكم عقل ، بر قرآن و