عيبجويى كنند و با عيب نفرتانگيز ، بر ديگرى لقب بگذارند .
الاسم الفسوق : نام بد نهادن .
اعراب
« عسى » دراينجا تامّه است و مصدر مؤوّل از « أن يكونوا » فاعل آن . « هم » ضمير فصل است .
تفسير
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ .
در جلد پنجم در تفسير آيهء 55 از سورهء فرقان گفتيم :
خداوند در روز قيامت با ظالم بسان كافر برخورد مىكند ، هرچند در دنيا با وى در صورتى كه شهادتين را بر زبان جارى كند چونان مسلمان رفتار مىشود و كسىكه پاكان را تمسخر كند ، ستمگر و نادان است و خداوند او را به سختترين مجازات هشدار داده و فرموده است : « خدا به استهزا مىگيرد كسانى را كه بر مؤمنان عيب مىگيرند و مسخرهشان مىكنند و ايشان را عذابى دردآور است » « 1 » و نيز گفته است :
« گناهكاران به مؤمنان مىخنديدند و چون بر آنها مىگذشتند ، به چشم و ابرو اشاره مىكردند و چون نزد كسانشان بازمىگشتند ، شادمانه بازمىگشتند . . . و امروز مؤمنان به كافران مىخندند » . « 2 » نيز فرموده است : « واى بر هر غيبتكنندهء عيبجوى » . « 3 »
آيين دوستيابى
در حال تفسير اين آيه ، بهياد اين افتادم كه در سنّ شانزده سالگى و يا بيشتر ،
هامش
( 1 ) . توبه ( 9 ) آيهء 79 .
( 2 ) . مطفّفين ( 83 ) آيات 29 - 34 .
( 3 ) . همزه ( 104 ) آيهء 1 .