هدايت كند و مشكلات فراوانى را از ميان بشر بردارد و اگر اين سخنان نمىبود ، هرآينه رودهايى از خون روان مىگرديد .
وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ .
ضمير « يلقّاها » به اين ويژگى ؛ يعنى دفع زشتى با نيكى بازمىگردد . مراد از
« ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ »
، كسى است كه مورد پسند خدا قرار گيرد . معناى آيه چنين است : دفع زشتى با نيكى ، خصلت بسيار خوبى است كه كسى بدان آراسته نمىشود ، مگر اينكه در هنگام گرفتارىها شكيبايى كند و در نزد خدا آبرومند باشد . در نهج البلاغه آمده است : « صبر نسبت به ايمان چونان سر نسبت به بدن است و در بدنى كه سر نداشته باشد و در ايمانى كه با صبر توأم نباشد ، هيچ خيرى وجود ندارد » . همچنين آمده است : « با بركندن بدى از سينهء خودت ، آن را از سينهء ديگران برچين » .
وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ .
خطاب به حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله است . آيه بهطور ضمنى نشان مىدهد كه انسان در معرض خطا قرار دارد و بايد با نفس خودش محتاطانه برخورد كند و هراندازه كه به درجهء بالايى از دانش ، انديشه و دين نيز رسيده باشد ، نبايد خود را دور از خطا بداند . مانند اين آيه در جلد سوم ، آيهء 200 از سورهء اعراف بيان شد .