داد و او نيز به نفع وى حكم صادر كرد . ليكن پيش از اجراى حكم ، خداوند حقيقت را به داوود الهام كرد و او هم از اين حكم بازگشت و آن را جبران كرد .
شبيه اين واقعه براى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در ارتباط با دزدى كه مدّعى بيگناهى خود بود رخ داد و اگر خداوند او را پايدار نگه نمىداشت ، نزديك بود فريب آن دزد را بخورد .
خدا فرمود : « ما اين كتاب را به راستى بر تو نازل كرديم تا بدانسان كه خدا به تو آموخته است ميان مردم داورى كنى و به نفع خائنان به مخاصمت برمخيز . و از خدا آمرزش بخواه كه او آمرزنده و مهربان است و به خاطر كسانى كه به خود خيانت مىورزند ، مجادله مكن » . « 1 » جلد دوم . و نيز خداوند خطاب به پيامبرش محمّد صلّى اللّه عليه و آله مىگويد : « اگرنه آن بود كه پايداريت داده بوديم ، نزديك بود كه اندكى به آنان ميل كنى » . « 2 » در حديث شريف آمده است : « من انسانى هستم همانند شما كه به من وحى مىشود و شما براى داورى به نزد من مىآييد و شايد يكى از شما در ارائه حجت دروغ بگويد و من هم برطبق آنچه مىشنوم به نفع او حكم كنم و كسى كه من از حق برادرش به نفع او حكم كنم ، تنها پارهاى از آتش را براى او حكم كردهام » . اين حديث بهطور كامل با آنچه ما درصدد آن هستيم تطبيق نمىكند ، ليكن تا حدودى با آن همخوانى دارد . امّا توبه پيامبران و درخواست آمرزش گناهان ، نوعى عبادت و فروتنى در برابر خداوند به شمار مىرود . ما به اين موضوع ، در گذشته ، چندين بار اشاره كرديم .
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 105 - 107 .
( 2 ) . اسراء ( 17 ) آيهء 74 .