توصيف آن به حكمت ، اشاره به بزرگى و عظمت قرآن دارد و اينكه قرآن يكى از نيرومندترين دلايل بر راستگويى محمّد صلّى اللّه عليه و آله در دعوت خويش است . امّا اينكه خداوند خودش را در آيهء
تَنْزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ،
به عزّت و رحمت توصيف كرده است ، بدين نكته اشاره دارد كه خدا از روى عزّت و اقتدار ، گناهكاران سركش را مجازات و به مؤمنان توبهكننده رحم مىكند . امام على عليه السّلام مىفرمايد : « خشم ، او را از رحمت بازنمىدارد و رحمت ، او را از مجازات غافل نمىسازد » .
موسيقى درونى در قرآن
در سال 1959 ، اديب مشهور مصرى ، مصطفى محمود كتابى به نام اللّه و الانسان نوشت و در آن ، وجود خدا را انكار كرد . من بر رد اين ديدگاه او كتابى نوشتم به نام اللّه و العقل . آنگاه نظريه او را در مقالهها و تأليفاتش پى گرفتم و در مجله روزاليوسف مورخه 10 / 4 / 1967 مقالهاى از وى خواندم كه در اين مقاله به وجود قيامت و زندگى پس از مرگ اعتراف كرده بود . من در برخى از حواشى جلد اوّل اين تفسير ، به اين موضوع اشاره كردهام .
مصطفى محمود به طبع اديب و در فطرت بسيار باهوش است كه رازهاى دقيق و پيچيده زبان را كشف مىكند . بهترين گواه بر اثبات اين حقيقت ، مطلبى است كه وى آن را دربارهء قرآن در مجلهء « صباح الخير » تاريخ 1 / 1 / 1970 زير عنوان « معمار قرآنى » نوشت . گزيده آن را به صورت زير در اينجا مىآورم :
من درماندهام كه چگونه احساسى را كه با خواندن نخستين عبارت از قرآن به من دست داد ، توصيف كنم . چون واژههايش آنچنان به سوى من رهسپار مىشد كه گويى موجود مستقل و زندهاى است كه زندگى خاصّ خود را دارد و من بىآنكه داستان موسيقى درونى در بيان قرآنى را بدانم اين معجزه را كشف كردم ، و اين ، يكى از ژرفترين رازها