المقامة » مفعول دوم براى « احلّنا » و « نا » مفعول اوّل مىباشد و جملهء « لا يمسّنا » حال از « نا » .
تفسير
إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ .
مراد از كتاب اللّه ، قرآن كريم و مراد از تلاوت ، انديشيدن و عمل بدان است ؛ زيرا خداوند پس از آنكه فرموده است :
« إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ »
، مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ
الكتاب . . . و اين امر ، اشاره به آن است كه مراد از تلاوت همان چيزى مىباشد كه ما آن را گفتيم [ - انديشيدن و عمل كردن ] . در نهج البلاغه آمده است : « در آنزمان كالايى بىارزشتر از قرآن كه از روى حق و راستى خوانده شود نيست و كالايى رايجتر از آن نيست هرگاه معانى آن تحريف شود . » بنابراين ، سياق آيه نشان مىدهد كه مراد از حق التلاوة ، عمل است . معناى آيه چنين است : كسانى كه درباره قرآن مىانديشند و براى خدا به احكام آن عمل مىكنند ، از تجارت خود سود بردهاند و همانها رستگارند . در نهج البلاغه آمده است : « مؤمنان ، اندكى از دنيا را كه ماندنى نيست به فراوانى از آخرت كه نابودشدنى نيست فروختند » .
لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ .
آنان ايمان آوردند ، عمل كردند و اخلاص ورزيدند ، تا خشنودى خدا ، پاداش ، آمرزش و رحمت او را به دست آورند و به مقصد خود هم رسيدند . نظير اين سخن خدا در جلد اوّل آيهء 247 از سورهء بقره و جلد چهارم ، آيهء 22 از سورهء رعد بيان شد .
وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ هُوَ الْحَقُّ .
مراد از كتاب قرآن است و اين قرآن دلايل و براهين راستگويى و حقانيّتش را در خودش دارد كه عبارتند از احكام و تعاليم آنكه اولويت را به عدالت خداوند و يگانگى او و به كرامت انسان و آزادى مىدهد .
مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ .
قرآن ، كتابها و اديانى را كه برپايهء ايمان به خدا و