حتّى يصدر الرّعاء : تا شبانان كنار روند . رعاء ، رعاة و رعيان يك معنا دارند .
الاستحياء : شدّت شرم .
القصص : سخن حكايتشده ، سرگذشت .
الحجج : جمع حجّه به معناى سال .
اعراب
« ليقتلوك » منصوب به « ان » در تقدير است و مصدر متعلق به « يأتمرون » . « خائفا » حال اوّل از فاعل « خرج » و جملهء « يترقّب » حال دوم آن است . « تلقاء » ظرف مكان .
جملهء « تذودان » صفت براى « امرأتين » . « فقير » خبر « انّ » . « لما انزلت » متعلق به « فقير » .
« على استحياء » به معناى مستحية ، در جايگاه حال . « القوىّ الأمين » خبر « انّ » . « هاتين » عطف بيان از « ابنتىّ » . « على ان تأجرنى » در محلّ حال و به معناى « مشروطا عليك » است . « ثمانى » ظرف است ؛ زيرا به آن اضافه شده . « عشر » نيز ظرف است ؛ زيرا معنايش چنين مىباشد : « فأن أتممت العمل فى عشر سنين ؛ اگر كار را در طى ده سال به پايان رساندى » . « فمن عندك » متعلق به محذوف و خبر براى مبتداى محذوف :
« فالتّمام كائن من عندك » . « ذلك » مبتدا و « بينى و بينك » خبر آن ؛ يعنى : « بيننا » . « أيّما » از دو كلمه تشكيل شده است : « اى » شرطيه و « ما » زايده و محلّ « اىّ » منصوب به « قضيت » است . « فلا عدوان » جواب شرط است .
تفسير
وَ جاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعى قالَ يا مُوسى إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ إِنِّي لَكَ مِنَ النَّاصِحِينَ .
فرعون و اطرافيانش از ماجراى موسى و قبطى نخست كه او را بهطور خطا كشته بود و نيز از داستان او با قبطى دوم كه به او گفته بود :
« آيا مىخواهى مرا بكشى » آگاه شدند . بنابراين ، دربارهء موسى به رايزنى پرداختند و