2 .
وَ لَهُ الدِّينُ واصِباً .
مراد از دين در اينجا ، اطاعت و فرمانبردارى است و واصب به معناى هميشگى است . وقتى خداوند آفريننده و مالك هرچيز باشد ، پايدارى و ادامه دادن در اطاعت از او نيز واجب است .
3 .
وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ ؛
زيرا او يا بهطور مستقيم و با كلمهء « كن » آفرينندهء هرچيزى است و يا با واسطه .
ثُمَّ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ * ثُمَّ إِذا كَشَفَ الضُّرَّ عَنْكُمْ إِذا فَرِيقٌ مِنْكُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ
مؤمن حقيقى به خدا اطمينان دارد و در تمامى حالات به او تكيه مىكند ، امّا انسان سودجو ، در هنگامهء سختى به او پناه مىبرد و در هنگام راحتى او را ناديده مىگيرد . نظير اين آيه در سورهء يونس ، آيهء 12 بيان شد .
لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ .
مراد از كفر در اينجا ، كفران نعمت است . از جملهء اين نعمتها رفع زيان و محنت است . لام در « ليكفروا » براى عاقبت است نظير « لدوا للموت و ابنوا للخراب » . معناى جمله چنين است : خداوند به آنان نعمت داد امّا نتيجهء بخشش و نعمتهاى او ، كفران آنان به نعمتهاى او بود .
فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
به زودى ، عاقبت بد خود را خواهيد دانست . و زمانى پشيمان خواهيد شد كه سودى ندارد .