به شگفت آمديد و از فرستادن ديگران در شگفت نشديد ؟ اين آيه مىتواند پاسخ شايستهاى باشد براى كسانى كه خداوند در آيهء 41 از سورهء فرقان به آنها اشاره كرده است : « چون تو را ديدند مسخرهات كردند كه آيا اين است آن پيامبرى كه خدا بر ما مبعوث كرده است ؟ » .
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ .
نظير اين آيه با تفسيرش در جلد دوم در تفسير آيهء 137 از سورهء آل عمران ، بيان شد .
وَ لَدارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا أَ فَلا تَعْقِلُونَ .
جملهء « للّذين اتقوا » به روشنى نشان مىدهد كه راه خوشبختى انسان در جهان آخرت ، عمل شايسته در اين جهان است و شايستهترين عملها در آن ، عملى است كه هدف از آن ، نيكى ، هدايت انسان و نگهدارى حق و آزادى او از پايمال شدن و ستم باشد .
حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا فَنُجِّيَ مَنْ نَشاءُ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُنا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ .
پيامبران ، امّتها را به سوى خدا فراخواندند و آنان پاسخ ندادند . از اينرو ، آنها را به عذاب دردناك در دنيا پيش از آخرت تهديد كردند ، امّا آنان اين تهديد را به باد تمسخر و ريشخند گرفتند . پيامبران در انتظار عذاب تمسخركنندگان نشستند و مدّت انتظار آنقدر به درازا كشيد كه موجب نااميدى شد و اين تصوّر پيش آمد كه عذاب هرگز نمىآيد و تهديد به آن ، هرگز عملى نخواهد شد .
زمانى كه انتظار به اين مرحله رسيد ، پيروزى پيامبران فرارسيد و تهديد به عذاب درست از كار درآمد و عذاب گناهكاران بهوقوع پيوست و كسانى كه تقوا پيشه كردند رهايى يافتند ؛ يعنى آنان كه نه گرفتار بدى ميشوند و نه اندوهگين . سخن خداوند :
« استيأس الرّسل و ظنّوا . . . » كنايه از رنج انتظار و طولانى شدن مدّت آن است . اين روش در كنايهها و مبالغهها فراوان به چشم مىخورد و در زبان عربى معمول است .
مفسران در اينجا آرا و نظرياتى دارند كه از دلالت لفظ و سياق سخن بسيار دور است . به علاوه ، اين نظريات موجب سرگردانى و گمراهى خواننده مىشود .