مؤمن آگاه هم مىداند كه اين عمل مورد پسند پيامبر صلّى اللّه عليه و إله واقع شده است و نتيجهء يقينى اين موضوع ، آن است كه هركس كار شايسته انجام دهد ، هم در نزد خدا مورد پسند است و هم در نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و مؤمنان .
وَ سَتُرَدُّونَ إِلى عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ .
نظير اين آيه با تفسيرش در آيهء 94 از همين سوره بيان شد .
وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ .
خدا در آيهء صد و پس از آن ، چهار گروه را يادآور شده است : پيشىگيرندگان به هجرت و يارى كردن ، پيروىكنندگان از اين گروه به نيكى ، منافقان و كسانى كه به گناهشان اعتراف مىكنند .
در اين آيه به گروهى اشاره كرده كه نظير گروههاى چهارگانه ، ويژگىهاى اين گروه را بيان نكرده است و همچنين ، در اين آيه آشكارا حكم آنها را متذكّر نشده و تنها گفته است : به آنان تا فرارسيدن عذاب خدا و يا آمرزش او مهلت داده مىشود ؛ يعنى امر آنها تنها به او واگذار شده است . خداوند سرنوشت اين گروه را هم براى خودشان و هم براى مردم ، مبهم گذاشته و ممكن است حكمت آن ، اين باشد كه آنان در ميان بيمواميد قرار گيرند و در نتيجه ، نه گرفتار طمع شوند و نه نااميد باشند .
وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ .
خدا عليم است ؛ زيرا آنچه را كه به نفع اين گروه و ديگران است ، مىداند و حكيم است ؛ زيرا به تأخير انداختن حكم اين گروه و هركارى كه انجام دهد از روى حكمت مىباشد .
بيشتر مفسران گفتهاند : اين آيه دربارهء گروهى از مسلمانان نازل شد كه همراه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در غزوهء تبوك شركت نكردند و سپس پشيمان شدند . آيهء 118 بيان كرده كه سه تن از صحابه از رفتن به تبوك به همراه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله خوددارى كردند . آنگاه توبه نمودند و خدا هم توبهء آنان را پذيرفت و پذيرش آن را اعلام كرد و آنها را در حالت ترديد ميان بيمواميد نگذارد . اين بود ، آنچه ما در تفسير آيهء مورد بحث برداشت كرديم ، امّا نمىدانيم كه در فضاى تفسير آيهء 118 چه معنايى را به دست خواهيم آورد .