گوش مىدهد . خطاب « لكم » و « يرضوكم » متوجه پيامبر و مؤمنان است . خداوند در اين آيه به آنان خبر داد كه وقتى منافقان فهميدند كه شما از آنچه آنها دربارهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گفتهاند ، آگاه شديد ، از شما ترسيدند و به سوگندهاى دروغ پناه بردند تا شما را خشنود سازند ، در حالى كه برايشان بهتر بود با توبه و اخلاصمندى ، خدا و پيامبرش را خشنود كنند . در حديث آمده است : « كسى كه سوگندبخورد و بداند كه دروغ مىگويد ، با خدا اعلام جنگ كرده است » . اينكه در آيه به جاى « يرضوهما » به « يرضوه » تعبير كرده ، نشان مىدهد كه خشنود ساختن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله عين خشنود ساختن خداست ، چنانكه آزار پيامبر ، آزار خدا مىباشد .
أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِداً فِيها ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ .
يحادد : مخالفت مىكند . اين آيه تأكيدى است بر سخن خدا در آيهء پيشين كه فرمود : « كسانى كه پيامبر خدا را آزار دهند ، برايشان عذابى دردناك خواهد بود » .
اسماعيل حقى در تفسير خود به نام روح البيان در شرح اين آيه گفته است :
هرپيامبرى آنقدر آزار ديد كه نمىتوان آن را بيان كرد و محمد صلّى اللّه عليه و آله از تمام آنان بيشتر اذيت شد ، چنانكه فرمود : « هيچ پيامبرى همانند من ، آزار نديد » . از آنجا كه آزار ديدن ، سبب پاكى مىباشد ، معناى سخن پيامبر آن است كه هيچ پيامبرى بسان من پاكيزه نشد .
اگر حسن عليه السّلام مسموم و حسين ذبح گرديد ، بدانسبب بود كه شهادت ، سبب كمال آنها شد . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با شفاعت در پيشگاه خدا مىتوانست آندو را از كشته شدن رها سازد ، لكن او رسيدن ايندو را به درجه كمال بر رها شدن آنها [ از شهادت ] ترجيح داد ، تا آنجا كه آن حضرت دو شيشه را به يكى از همسران پاكش داد و به او گفت : هرگاه محتواى يكى از اين دو شيشه زرد شد ، حسن به وسيلهء زهر شهيد مىشود و هرگاه محتواى ديگرى سرخ گرديد حسين به وسيله سر بريدن ، به شهادت مىرسد . . . و چنين شد .