دلالت دارد اين است كه خداوند نعمتى را از صاحبانش نمىگيرد ، مگر اينكه آنان خود دگرگون شوند . البتّه ، نوع دگرگونى را بيان نكرده است . از اين قبيل است آيهء 11 از سورهء رعد : « . . . خدا چيزى را كه از آن مردمى است دگرگون نكند تا آن مردم خود دگرگون شوند » . خاندان فرعون كه خدا در آيهء پيشين به آنها مثل زده است ، هميشه مشرك بودند ، هرچند پس از آنكه موسى عليه السّلام با دلايل به سوى آنان آمد ، بر ستمگرى خود افزودند . بنابراين ، بايد آيهء مورد بحث را بر اين معنا حمل كرد كه ، خدا قومى را در دنيا به هلاكت نمىرساند ، مگر اينكه به سوى آنان پيامبرى را بفرستد و او آنها را رودررو به سوى خدا دعوت كند و آنها از دعوت او روى برتابند ؛ نظير خاندان فرعون و كسانىكه پيش از آنان بودند ؛ همچون قوم نوح ، قوم لوط و ديگران . و هرگاه خدا به سوى ايشان پيامبرى را نفرستد ، عذاب آنها را تا روز قيامت به تأخير خواهد انداخت . امّا دربارهء تفسير آيهء رعد ، ما نظريهاى داريم كه در جاى خود بيان خواهيم كرد ، ان شاء اللّه .
كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَّبُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ فَأَهْلَكْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَ أَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ .
نظير اين آيه در سورهء آل عمران ، آيهء 11 ، ج 2 بيان شد .
وَ كُلٌّ كانُوا ظالِمِينَ ؛
يعنى هريك از اعضاى خاندان فرعون ، كه موسى عليه السّلام را تكذيب و كافران قريش كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله را تكذيب كردند ، به سبب كفر بر خود و به سبب بازداشتن مردم از راه خدا بر آنان ستم كردند .