كه بارزترين آنها باران است . بركتهاى زمين نيز فراوان مىباشد كه آشكارترين آنها گياهان و معادن ، بهويژه طلاى سياه [ - نفت ] است .
البأس : در اينجا مراد عذاب است .
البيات : وقت بيتوته كردن ، يعنى شب .
الضحى : گسترش يافتن نور خورشيد .
اعراب
« أَ فَأَمِنَ »
، همزه براى استفهام و به معناى سرزنش و انكار است . فاء براى عطف جمله بر ماقبلش .
« بَياتاً »
منصوب بنابر ظرفيت براى
« يَأْتِيَهُمْ »
؛ زيرا مراد از آن ، شب است . مصدر ريخته شده از
« أَنْ يَأْتِيَهُمْ »
مفعول براى « أمن » ، يعنى : « آمنوا اتيان بأسنا » .
« أَنْ لَوْ نَشاءُ » ،
« أَنْ »
مخفّفهء از ثقيله و ضمير شأن محذوف اسم آن و جملهاى كه پس از
« لَوْ »
مىباشد خبرش است . مصدر ريخته شده ، فاعل « يهد » و تقديرش : « اولم يهد لهم هذا الشأن » است ؛ يعنى آيا براى آنان باز ننموده كه اگر بخواهيم آنها را نيز به كيفر گناهانشان به عقوبت مىرسانيم .
تفسير
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ .
بارزترين بركتهاى آسمان باران است و آشكارترين بركتهاى زمين عبارتند از : گياهان ، حيوانات و انواع معادن .
ما قبلا در هنگام تفسير آيهء 100 از سورهء مائده ، تحت عنوان « آيا روزى تصادفى است يا بر اساس تقدير الهى » بيان كرديم كه تنها ايمان به خدا موجب روييدن گندم نمىشود . همچنين در تفسير آيهء 66 از سورهء مائده و در بخش « روزى و فساد اوضاع » بيان كرديم كه مراد از ايمانى كه روزى مىآورد ، ايمان به خدا توأم با عمل به تمام