ارسال پيامبران و گرفتارى مردم
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 94 تا 95 ]
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ ( 94 ) ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 95 )
و ما هيچ پيامبرى را به هيچ قريهاى نفرستاديم مگر آنكه ساكنانش را به سختى و بيمارى گرفتار كرديم ، باشد كه تضرّع كنند . ( 94 )
آنگاه جاى بلا و محنت را به خوشى و خوبى سپرديم ، تا شمارشان افزون شد و گفتند : آن پدران ما بودند كه دچار سختى و بيمارى شدند .
ناگهان آنان را بىخبر فروگرفتيم . ( 95 )
واژگان
البأساء : شدّت .
الضَّرَّاءِ
: چيزىكه باعث ضرر مادى و يا معنوى انسان مىشود .
التضّرع : خضوع و فروتنى .
العفو : ترك كردن و در اينجا مقصود از آن فزونى و رشد است ؛ يعنى به حال خود رها شدند تا اينكه بچه آوردند و شمارشان افزون شد .
البغتة : ناگهانى .