« شَهْوَةً »
مفعول لأجله براى « تأتون » .
« جَوابَ »
خبر مقدم براى
« كانَ »
و مصدر ريخته شده از
« أَنْ قالُوا »
اسم آن .
« مَطَراً »
مفعول مطلق .
تفسير
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ .
صاحب تفسير المنار از كتابهاى انساب عرب و نيز سفر تكوين ، نقل كرده كه لوط برادرزادهء ابراهيم خليل عليه السّلام است و او در « اوركلدانىها » كه در سمت شرق جنوب غربى عراق از استان بصره واقع شده ، به دنيا آمده است و اين منطقه به نام « بابل » ناميده مىشود . آنگاه لوط به همراه عمويش ابراهيم به سمت ما بين النهرين سفر كرد و اين مكانى است كه رود دجله آن را احاطه كرده ؛ جايى كه مملكت آشور در آنجا بوده است . آنگاه ابراهيم وى را در شرق اردن سكونت داد .
ما سَبَقَكُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ .
اين آيه نشان مىدهد كه قوم لوط نخستين كسانى بودند كه اين نوع فساد را مرتكب شدند :
إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ .
اين آيه ، تفسيرى است براى فاحشه و مراد از فاحشه در اينجا لواط است كه امروز از آن به « انحراف جنسى » و عمل زشت تعبير مىشود .
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ .
شما در هرچيزى از حدّ تجاوز كرديد ، تا آنجا كه به اين انحراف اخلاقى روآورديد ؛ انحرافى كه طبع بشر آن را زشت مىداند و فطرت او آن را قبول نمىكند و با سنتهاى زندگى در تضاد است .
وَ ما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ .
آرى ، پاكى و پاكدامنى از ديدگاه زناكار و آلوده ، گناه محسوب مىشود و امانتدارى از ديدگاه مزدور و خيانتكار ، جنايت . « آنان را بيرون كنيد ، زيرا آنها افرادى . پاك هستند ! » جامعهء آلوده اينچنين است كه پاكان و پاكيزگان را تنها بدينسبب طرد مىكند كه پاكاند . البتّه عكس اين قضيه نيز صادق است .