خانهء بيمارىها و تدبير غذايى سركردهء داروهاست و تن را به چيزى كه عادت كرده عادت دهيد » . امام على عليه السّلام فرمود : « چهبسا لقمهاى كه مانع لقمههاى زياد مىشود » .
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ .
ظاهر لفظ براى استفهام امّا مقصود از آن مبالغه در نفى تحريم است و اينكه اين تحريم از وسوسههاى شيطان مىباشد و نه از وحى رحمان . اينكه زينت به خدا نسبت داده شده ، نشاندهندهء حليّت آن است و امّا واژهء « طيبات » ذاتا دلالت بر حليّت دارد ؛ زيرا هرچيزى كه حرام باشد ، آلوده است و نه پاكيزه . همچنين واژهء « زينت » شامل تمام انواع آن مىشود ؛ نظير مسكن ، لباس ، سوارى و اثاث و نيز واژهء « طيبات » ، تمام خوردنىها ، آشاميدنىها ، لذّت بردن از بوى خوش و زنان ، صداى خوش و منظرهء زيبا و حتّى تمام آنچه را لذيذ و پاكيزه است و در دين از آن نهى نشده ، دربر مىگيرد .
علماى اسلام وحدت نظر دارند بر اينكه « هرچيزى حلال است ، مگر آنكه دربارهء آن نهى وارد شود » و براى اثبات اين ادّعا به حكم عقل ، يعنى « قبح عقاب بلابيان » استدلال كردهاند و نيز به سخنى از پيامبر بزرگ صلّى اللّه عليه و آله كه فرمود :
« مردم نسبت به آنچه نمىدانند در وسعتاند » . و به سخن او : « هر حكمى كه خداوند دانستن آن را از بندگان خود پنهان كرده ، از آنان برداشته شده است » و همچنين به اين سخن او : « هرچيزى مطلق است ، تا اينكه دربارهء آن نهىاى وارد شود » .
قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ ؛
يعنى كسانىكه هم اكنون و در همين جهان ايمان بياورند ، در فرداى قيامت ، تنها آنان از زيور خدا و روزىهاى پاك او بهرهمند مىشوند و هيچيك از كافران و مشركان با ايشان شريك نخواهد بود . امّا در زندگى دنيوى تمام مؤمنان و كافران از اين نعمتها برخوردارند .
كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ .
هركس در آيات قرآن تحقيق كند ، در مىيابد كه خداى سبحان واژهء « عالم » را براى كسى بهكار مىبرد كه احكام خدا را بداند