آگاهى نيست و ميان دروغ بستن بر خدا و ميان شرك آوردن به او از لحاظ حكم هيچ تفاوتى وجود ندارد . امام على عليه السّلام فرمود : « كسى كه گفتن « نمىدانم » را ترك نمايد [ به هر سؤالى ، چه بداند يا نداند ، پاسخ دهد ] گرفتارىهاى اين كار به او خواهد رسيد » .
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ .
مراد از امّت ، در اينجا گروه است ؛ چنانكه در آيهء 23 از سورهء قصص به همين معناست :
« وَ لَمَّا وَرَدَ ماءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ » .
پس از آنكه خداى سبحان در آيهء 28 فرمود : مشركان كارهاى زشت انجام مىدهند و مىگويند : خدا ما را بدان دستور داده است و نيز در آيهء 31 چيزهايى را كه حلال كرده و در آيهء 33 چيزهايى را كه حرام نموده ، بيان كرد ، اكنون مىفرمايد :
« وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ » ؛
يعنى براى هر گروهى از مشركانى كه بر خدا دروغ بستهاند ، اجل معينى است در همين دنيا و آنگاه به سوى خدا بازگردانده مىشوند و خدا آنان را از كارهايى كه انجام دادهاند آگاه مىكند . اين سخن ، هشدار و وعدهء عذاب به مشركان ، گناهكاران و ستمكاران و به هركسى است كه بدون آگاهى بر خدا دروغ مىبندند .
فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ .
تفسير اين آيه در هنگام تفسير آيهء 145 از سورهء آل عمران ، بخش « اجل حتمى » ، ج 2 بيان گرديد .