مىگويد :
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ .
وانگهى ، درخواست آنان مبنى بر نزول وحى بر آنان با حسد ورزيدن ايشان به پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله همخوانى دارد . خدا در آيهء 54 از سورهء نساء مىفرمايد : « يا بر مردم به خاطر نعمتى كه خدا از فضل خويش به آنان ارزانى داشته حسد مىبرند ؟ » . در مجمع البيان و ديگر تفاسير آمده است : وليد بن مغيره به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گفت : اگر نبوت حق باشد ، من از تو سزاوارترم ؛ زيرا هم سنّم از تو بزرگتر است و هم مالم از تو بيشتر .
معناى سخن خداوند :
« اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ »
روشن است و آن اينكه خداوند براى رسالت خود ، از ميان آفريدگانش كسى را كه براى اين مقام صلاحيت داشته باشد برمىگزيند ، و محمّد صلّى اللّه عليه و آله نيز بزرگوارترين و شريفترين آنان است .
سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ ؛
زيرا آنان برترى جستند و بزرگى به خرج دادند ، ازاينرو ، استحقاق كيفر حقارت و ذلّت را يافتند . در برخى از روايات آمده است : متكبّران [ در روز قيامت ] به صورت مورچگان محشور مىشوند و مردم آنها را لگدمال مىكنند تا كيفرى باشد بر خودخواهى و بزرگطلبى آنان در دنيا .
وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ .
بنابراين ، حقارت ، كيفر تكبّر ، و عذاب ، كيفر حيله و نيرنگ است ؛ به بيانى ديگر خداوند با صاحبان نيتهاى ناپاك و هدفهاى فاسد برعكس نيتها و هدفهاى آنان رفتار مىكند .