باشد خواه پنهان .
إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ .
كسانى كه بدون آگاهى از هوسها پيروى مىكنند ، بدون بازپرسى و مجازات رها نخواهد شد .
وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ .
ضمير
« إِنَّهُ »
به اكل برمىگردد و آن مصدرى است كه از
« لا تَأْكُلُوا »
بهدست مىآيد . فسق ، يعنى گناه . خداوند پس از آن كه ذبيحهاى را كه نام او بر آن ياد شود ، حلال كرد ، ذبيحهاى را كه نام او بر آن برده نشود حرام مىكند . با استناد به همين آيه ، فقها به جز شافعيه ، اجماع كردهاند ، كه اگر ذبح كننده عمدا نام خدا را نبرد ، ذبيحه كاملا همانند مردار حرام مىشود . البتّه اگر صرفا نام خدا برده شود براى حلال شدن كافى است ؛ نظير اللّه ، اللّه اكبر ، الحمد للّه ، بسم اللّه ، لا إله إلّا اللّه و . . . .
اگر كسى سهوا نام خدا را ترك كند ، فقها اختلاف نظر دارند : حنفيه ، جعفريه و حنبليه مىگويند : ذبيحه حرام نمىشود . مالكيه مىگويد : حرام مىشود . شافعيه مىگويد : در صورتى كه عمدا نام خدا را ترك كند ، ذبيحه حرام نمىشود ، پس در صورتى كه سهوا ترك كند به طريق اولى حرام نمىشود .
وَ إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ إِلى أَوْلِيائِهِمْ لِيُجادِلُوكُمْ .
مراد از شياطين در اينجا ، ابليسهاى بشرى است كه حقايق را مشتبه مىسازند و سخنهاى آراسته القا مىكنند ، تا بدينوسيله افراد سادهلوح را فريب دهند . ازجمله سخنانى كه برخى از مشركان ابليس صفت به پيروان خود مىگفتند اين بود : از پيروان محمّد صلّى اللّه عليه و آله بپرسيد كه چگونه حيوانى را كه خودتان با دستهايتان مىكشيد مىخوريد و حيوانى را كه خدا مىكشد نمىخوريد ، با اينكه كشتهء خدا سزاوارتر است به خوردن از كشتهء شما ؟ اين مجادلهء شياطين بود كه آنرا به دوستان خود القا مىكردند ، تا در دلهاى مسلمانانى كه ضعيف النفس بودند ، شبهه ايجاد كنند و آنان را از دينشان منحرف سازند .
خداى سبحان به اين مسلمانان ضعيف گفت :
وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ ؛