تفسير
اين آيات سهگانه از جملهء آيات احكام است و دربارهء وصيّت كردن و گواهى دادن وارد شده است و احكام زير را دربر دارد :
1 .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ .
خداوند متعال مىخواهد بگويد : هرگاه كسى احساس كند كه مرگش نزديك شده و بخواهد به آنچه دوست دارد وصيت كند ، بايد دو نفر مسلمان عادل را احضار كند و آنها را بر وصيت خود گواه بگيرد . شايسته است بدين نكته اشاره شود كه وصيت مستحب است و بر كسى واجب نيست ، مگر آنكه حقّ خدا و يا حقّ مردم بر عهدهء او باشد و با آشكار شدن نشانههاى مرگ ، وى بيم ضايع شدن اين حق را پس از خود داشته باشد .
2 .
أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُما مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَناً وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى وَ لا نَكْتُمُ شَهادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذاً لَمِنَ الْآثِمِينَ .
شيعهء اماميه و حنبلىها مىگويند :
هرگاه مسلمانى در سفر وصيت كند و كسى از مسلمانان در نزد وى نباشد ، بايد دو نفر از اهل كتاب را گواه بگيرد ، مشروط براينكه اين دو نفر پس از اقامهء نماز در حضور گروهى از مردم سوگند ياد كنند كه نه خيانت كنند ، نه چيزى را پنهان و نه در مقابل گواهى و سوگند خود انتظار قيمت داشته باشند . دراين صورت ، گواهى آنان همچون گواهى مسلمانان پذيرفته مىشود . بر گواهان اهل كتاب در صورتى سوگند واجب است كه در صداقت آنان ترديد شود ، امّا اگر امين باشند ، سوگند بر آنها لازم نخواهد بود ؛ چراكه خداوند مىگويد :
إِنِ ارْتَبْتُمْ ؛
اگر شك كرديد .
آنچه در بالا گفته شد ، فتواى اماميه و حنابله است كه به آيهء مزبور استدلال كردهاند .