لذا آنان به حبشه رفتند . يكى از مهاجران ، جعفر بن ابى طالب بود . مسلمانان در نزد نجاشى ، امنيت و حسن همجوارى را لمس كردند . اين قضيه در سال پنجم بعثت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اتفاق افتاد .
اخبار متواتر رسيده است كه نجاشى و اطرافيانش ، اعم از رجال دينى و سياسى به دست جعفر بن ابى طالب اسلام آوردند . اين كار زمانى اتفاق افتاد كه وى آياتى از قرآن را بر آنان تلاوت كرد و مزاياى اسلام را برشمرد . وقتى آنها آيات قرآن را شنيدند ، اشكهايشان سرازير شد .
وانگهى ، كسى كه بر اثبات مدّعاى خود مبنى بر اينكه نصرانيت و نصارا از ديگران به اسلام و مسلمانان نزديكترند ، به آيهء
« وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً »
استدلال مىكند و به آيات ديگرى كه كاملكنندهء اين آيه هستند توجه ندارد ، يا كتاب خدا را نمىشناسد ، يا فرد رياكارى است كه مىخواهد به ضرر اسلام و مسلمانان به مسيحيان تقرب جويد و يا خيانتكارى است كه مىخواهد افكار مسلمانان سادهلوح را مسموم سازد تا انديشههاى باطل دشمنان دين را بپذيرند ؛ دشمنانى كه اسرائيل را يارى مىدهند و تجاوز او را به اعراب و مسلمانان شادباش مىگويند .