تخطي إلى المحتوى الرئيسي

التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى )ج ٢ — صفحة 94

مساهمون:

ص٩٤

واژگان

هنا : اسم اشارهء نزديك و « هُنالِكَ » اسم اشارهء دور است و « هناك » براى وسط . در اصل بايد با واژهء « هنا » به مكان اشاره شود ، لكن گاهى به زمان نيز اشاره مىشود . لدن : ظرف است براى مكان ؛ ولى گاهى براى زمان نيز به كار مىرود . اين كلمه ، مبنى است و از حروف جارّه جز « من » بر سر آن داخل نمىشود . ذريّة : هم بر يك و هم بر بيشتر از آن اطلاق مىشود . سيد : [ سيد ] قوم به معناى رئيس و مهتر آنان است . اين واژه بر شخصى شريف و دانشمند ، به شرط آن‌كه منافق نباشد ، اطلاق مىشود ؛ زيرا در روايت آمده است : « به شخص منافق ، سيد نگوييد » . حصر : حبس كردن . مراد از « حصور » در اين‌جا كسى است كه از زنان و يا هوس‌هاى سركش ، در عين حال كه توان آن را دارد ، دورى مىكند . رمز : اشاره . العشىّ : ظرف زمان است كه فاصلهء زوال خورشيد تا غروب آن را دربر مىگيرد . الابكار : فاصلهء زمانى از هنگام طلوع فجر تا چاشت .

اعراب

جملهء « هُوَ قائِمٌ » حال است براى « هاء » در « فَنادَتْهُ » . جملهء « يُصَلِّي » يا صفت است براى « قائِمٌ » يا حال است براى ضمير مستتر در « قائِمٌ » . « مُصَدِّقاً » حال است از « يحيى » . جملهء « بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ » و نيز جملهء « وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ » حال مىباشند . « كَذلِكَ » خبر است براى مبتداى محذوف كه در اصل ، « الامر كذلك » يا « صنع اللّه كذلك » بوده است . جملهء « اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ » مبتدا و خبر و « رَمْزاً » قائم مقام مفعول مطلق [ براى تكلّم ] است كه