يكى از آنها از اداى حقوق زوجيت .
شحّ : حرص زياد . فرق ميان شحّ و بخل اين است كه بخل تنها به مال است ؛ امّا شحّ هم در مال و هم در غير آن به كار مىرود ؛ چنانكه گفته مىشود : « هو شحيح بمودتك ؛ او حريص است به ادامهء دوستى » و گفته نمىشود : « هو بخيل بمودتك » ، اين مطلب در مجمع البيان آمده است .
اعراب
« امْرَأَةٌ »
در
« وَ إِنِ امْرَأَةٌ »
فاعل است براى فعل محذوف ، كه فعل مذكور بر آن دلالت دارد و تقدير « و إن خافت امرأة خافت » مىباشد .
« مِنْ بَعْلِها »
متعلق است به
« خافَتْ »
و يا به محذوف كه حال است از
« نُشُوزاً » .
« جُناحَ »
اسم لاى نفى جنس است . مصدرى كه از
« أَنْ يُصْلِحا »
ريخته مىشود مجرور است به « فى » .
« وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ » ،
« أُحْضِرَتِ »
با همزهء باب افعال به دو مفعول متعدى شده است .
« الْأَنْفُسُ »
نايب فاعل و جانشين مفعول اوّل و
« الشُّحَّ »
مفعول دوم است .
« كُلَّ الْمَيْلِ »
قائم مقام مفعول مطلق و به معناى « لا تميلوا ميلا كل الميل » است . برخى گفتهاند : « كل » بذاته مفعول مطلق است ؛ زيرا حكم مضاف اليه وى بر آن بار مىشود . ازاينرو ، اگر مضاف اليه « كل » مفعول مطلق باشد مفعول مطلق و اگر ظرف باشد ظرف است .
« فَتَذَرُوها »
مضارع مجزوم و عطف است بر
« فَلا تَمِيلُوا » .
« كاف » در
« كَالْمُعَلَّقَةِ »
به معناى مثل و در محل نصب است بنابر حاليت و صاحب حال ، « هاء » در
« فَتَذَرُوها »
مىباشد .
تفسير
وَ إِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً .
گاهى نشوز از طرف زوجه است ؛ بدين ترتيب كه از همخوابى با شوهر خوددارى مىكند و يا بدون اجازهء او از خانه بيرون مىرود و دراينباره در تفسير آيهء 34 از همين سوره سخن گفته شد . گاهى