در آيات 90 و 91 سورهء مائده و آيهء 32 سورهء اعراف با نظر به آيه 219 سورهء بقره بيان شده است . ما اين موضوع را در جلد اوّل تفسير كاشف [ عربى ] ( ص 328 ) و پس از آن در تفسير آيهء 219 سورهء بقره و در جزء چهارم از كتاب فقه الامام جعفر الصادق « باب الاطعمة و الاشربة » ، به تفصيل يادآور شدهايم .
بايد اشاره كرد كه نهى از نماز در حال مستى ، نشاندهندهء حلّيت آن در غير نماز نيست . به عنوان مثال ، وقتى بگويى : در حال راه رفتن به زنها نگاه مكن . از اين سخن ، جواز نگاه كردن به زنان در سالنها استفاده نمىشود . به بيانى روشنتر ، آيه بر حرمت نماز در حال مستى دلالت مىكند ؛ امّا دربارهء حكم مستى در غير اين حالت ، سكوت اختيار كرده است .
2 . اختلاف كردهاند كه آيا مراد از « صلاة » ، خود نماز است و يا مسجدى كه نماز در آن گزارده مىشود ؛ از باب اطلاق حالّ بر محلّ و جاگيرنده بر جاى . از اينگونه است اطلاق قهوه بر مكانى كه در آن نوشيده مىشود [ قهوهخانه ] . اكثر مفسران ، معناى اوّل را انتخاب كردهاند و اين معنا از معناى ديگر ، يعنى ارادهء مسجد ، آشكارتر است .
3 . همچنين مفسّران اختلاف كردهاند كه آيا مراد از مستى ، مستى شراب است و يا مستى خواب و چرت زدن ؟ [ به نظر نگارنده ] واژهء سكر ، ظهور در شراب دارد ، نه در چرت زدن .
4 . از برخى راويان نقل شده كه گروهى از صحابه در نزد يكى از آنها گرد آمدند .
وى براى آنها ، غذا و شراب تهيّه كرد - البتّه اين قضيه زمانى اتفاق افتاد كه هنوز خدا حكم شراب را بيان نكرده بود - و آنها را خوردند و نوشيدند . هنگامى كه مست شدند ، وقت نماز فرارسيد . آنان يكى از افراد خود را امام جماعت خود قرار دادند . وى در نمازش دچار اشتباه شد و آيهاى از قرآن را تحريف كرد .
شيخ محمد جواد بلاغى « 1 » در تفسير خود ، آلاء الرّحمن به تحقيق پرداخته و دروغ
هامش
( 1 ) . محمد جواد بلاغى از بزرگان علماى اماميه است . او در طلب دانش و تحقيق و تأليف ، فردى خستگىناپذير و بسيار جدّى بوده و شب و روز از آن غفلت نمىكرده است . او زبان عبرى را به خوبى مىدانست و اسرار يهوديّت را -