نشود ، حتّى اگر يك مانع قهرى وى را از ارتكاب معصيت منصرف كرده باشد . بر اين اساس ، از ديدگاه اسلام نيّت فعل خير ، خير است ، امّا نيّت فعل شر ، شر محسوب نمىشود .
وَ كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكانُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ .
پس از آنكه خداوند مسلمانان را ، درحالى كه اندك و ضعيف بودند در جنگ بدر پيروز كرد ، اين عقيده در آنان ايجاد شد كه تا محمّد صلّى اللّه عليه و آله در ميانشان باشد ، در تمام جنگها پيروز خواهند بود . ازاينرو ، وقتى در جنگ احد شكست خوردند ، با چيزى روبهرو شدند كه انتظارش را نداشتند و برخى از آنها - چنانكه پيشتر گفته شد - دچار ضعف و ترديد شدند . در آيهء فوق خداوند براى كسانىكه در جنگ احد دچار ضعف و ناتوانى و سستى شدند و استقامت نكردند ، پيروان انبيا پيشين را مثل زده است ؛ پيروانى كه بر جهاد و قتل و اسارت و زخمى شدن صبر كردند و همانند اصحاب محمّد صلّى اللّه عليه و آله از صحنهء نبرد فرار نكردند . [ خدا مىگويد : ] اى اصحاب محمّد صلّى اللّه عليه و آله ! بر شما سزاوارتر بود كه به آنان اقتدا مىكرديد و از احوال آنها اندرز مىگرفتيد و بهسان آنها شكيبايى مىكرديد ؛ چراكه اين كار ، كار مؤمنانى است كه با جان خود از دين و عقيدهء خود دفاع مىكنند .
وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ ؛
يعنى سخن پيروان انبياى سابق
إِلَّا أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فِي أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ .
پيروان انبياى پيشين ابدا از دين و پيامبر خويش شكايت نكردند ؛ چنانكه اصحاب محمّد صلّى اللّه عليه و آله در روز احد اين كار را كردند . آرى ، مؤمن حقيقى با ديدهء اتهام به خود مىنگرد و مشكلات و سختىهايى را كه به او مىرسد به حساب كوتاهى و زيادهروى خود مىگذارد و از خداوند بخشش و گذشت و هدايت و راهنمايى مىطلبد . امّا مؤمن دروغين ، مسئوليت را به عهدهء خدا مىگذارد و مىگويد :
پروردگارم مرا خوار كرده است .