بهاى بهشت
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 142 تا 143 ]
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ ( 142 ) وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ ( 143 )
آيا مىپنداريد كه به بهشت خواهيد رفت و حال آنكه هنوز براى خدا معلوم نشده است كه از ميان شما چه كسانى جهاد مىكنند و چه كسانى پايدارى مىورزند ؟ ( 142 )
پيش از آنكه مرگتان فرارسد تمنّاى مرگ مىكرديد ، اينك مرگ را ديديد و در آن مىنگريد . ( 143 )
اعراب
« ام » منقطعه و به معناى بل و همزه است ؛ يعنى « بل احسبتم » . برخى گفتهاند : « ام » در اينجا به معناى « لاء » ناهيه است ؛ يعنى « لا تحسبوا » .
« وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ » .
« واو » حاليه و
« لَمَّا »
به معناى « لم » است كه فعل مضارع را جزم مىدهد ؛ لكن تفاوت « لمّا » با « لم » آن است كه « لمّا » بر انتظار وقوع فعل - چنانكه گفتهاند - دلالت مىكند .
« وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ » ،
« يَعْلَمِ »
مجزوم است ؛ زيرا عطف بر
« لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ »
مىشود . و نيز جايز است به نصب خوانده شود ، بنابراينكه « واو » به معناى « مع » و بعد از آن ، « أن » در تقدير باشد ؛ يعنى « أن يعلم » ؛ همانند « لا تأكل السّمك و