نيست ، لكن گاهى فاحش است ؛ نظير كفر . بنابراين ، ذكر « ستم بر نفس » پس از واژهء « فاحشه » ، از قبيل ذكر عام بعد از خاص است . در هرصورت ، خداوند تمامى گناهان را - خواه بزرگ باشد ، خواه كوچك - مىبخشد ، لكن به شرطى كه شخص ، آمرزش بطلبد ؛ يعنى توبهء نصوح نمايد .
وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ .
خداوند كسى را كه توبه كند و مرتكب گناه نشود ، مىبخشد ، امّا اگر همچنان با آگاهى به گناه بودن عمل ، بر آن پاى فشارد و آن را ادامه دهد ، خداوند او را نخواهد بخشيد . اين سخن بدان معناست كه اگر كسى از روى نادانى كار زشتى را انجام دهد [ در پيشگاه خدا ] معذور است .
أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ . . . .
نظير اين آيه ، در سورهء بقره ، آيات 25 و 266 گذشت .