[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 122 ]
إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ( 122 )
دو گروه از شما آهنگ آن كردند كه در جنگ سستى ورزند و خدا ياورشان شد . پس مؤمنان بايد كه بر خداى توكّل كنند . ( 122 )
تفسير
آن دو گروه عبارت بودند از : بنى سلمه از قبيلهء خزرج و بنى حارثه از قبيلهء اوس .
اگر لطف خداوند شامل حال آنها نمىشد و آنان را ثابتقدم نمىداشت ، حركت مردى منافق به نام عبد اللّه ابن ابىّ ، بر آنها اثر مىگذاشت . اين سخن خداى متعال :
وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما ،
دليل قاطعى است بر اينكه او به برخى از بندگانش لطف و عنايت مىكند ، زيرا معناى سخن مزبور آن است كه خداوند آن دو گروه را نگذاشت كه فرار كنند و شكست بخورند . خداوند بهتر مىداند كه در چه جايى بخشش و عنايت خود را قرار دهد ؛ چنانكه او بهتر مىداند كه رسالت خود را در كجا قرار دهد .