مىشود . بدر ، چاهى است ميان مكّه و مدينه . اين چاه متعلّق به مردى به نام بدر بود . از اينرو ، چاه را بدر ناميدند . كاروانهاى تجارى قريش در مسير خود به شام از بدر عبور مىكردند . مسلمانان مىكوشيدند تا به اين كاروانها ، كه تحت سرپرستى ابو سفيان بود ، حمله كنند . مشركان با تمام تجهيزات به همراه هزار نفر جنگجو براى حمايت از يكى از اين كاروانها از مكّه بيرون آمدند و با مسلمانان درگير شدند . شمار مسلمانان در اين واقعه 313 نفر بود . و اين واقعه ، پيروزى نيروبخشى براى مسلمانان و شكست بزرگى براى مشركان بود و در تمام نقاط مناطق عربى بازتاب گستردهاى داشت . ما بهزودى و به خواست خداوند ، در هنگام تفسير آيهء 7 سورهء انفال :
« وَ إِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ »
بار ديگر به حادثهء بدر خواهيم پرداخت .
تفسير
وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ .
اين آيه يادآورى است از سوى خداوند به مسلمانان كه به سبب تقوايشان آنها را در روز بدر پيروز كرد .
اين در حالى بود كه شمار مسلمانان در آن زمان ، بسيار اندك بود و تجهيزات كافى نداشتند ؛ تعداد مسلمانان 313 نفر بود و تنها يك اسب داشتند . اما مشركان حدود هزار نفر بودند و صد اسب همراه داشتند . باوجوداين ، هفتاد نفر از مشركان كشته و هفتاد نفر اسير شدند و بقيه شكست خوردند .
هدف از اين يادآورى آن است كه خدا مىخواهد براى مسلمانان بيان كند كه نه پيروزى در يك جنگ ، پيروزى نهايى محسوب مىشود و نه شكست در يكى از نبردها ، شكست نهايى ، بلكه پيروزى نهايى تنها از آن كسانى است كه مقاومت مىكنند ، اخلاص دارند و تقوا پيشه مىكنند . رويدادها و جنگها در قديم و جديد بر اين حقيقت دلالت دارد ، بهويژه جنگ جهانى دوم كه در سال 1939 آغاز شد و در سال 1945 پايان يافت .