جنگ احد
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 121 ]
وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 121 )
و بامدادان از ميان كسان خويش بيرون آمدى ، تا مؤمنان را در آن جاىها كه مىبايست بجنگند ، بگمارى و خدا شنوا و داناست . ( 121 )
اين آيه و دهها آيهء ديگرى كه پس از آن آمده ، دربارهء واقعهء احد نازل شده است و ما آن را به صورت ذيل تلخيص مىكنيم :
« احد » نام كوهى است كه تقريبا به فاصلهء سه روز راهپيمايى از مدينه قرار دارد .
جنگ احد در ماه شوال و در سال سوم هجرى اتفاق افتاد .
پس از آنكه بزرگان قريش در جنگ بدر به دست مسلمانان كشته شدند ، زمينهء رياست براى ابو سفيان آماده شد و او رياست قريش را به عهده گرفت . ازاينرو ، وى مشركان را بر ضدّ رسول خدا سازماندهى كرد و توانست ارتشى مركّب از سه هزار جنگجو تشكيل دهد . ابو سفيان با اين لشكر حركت كرد و نزديك كوه احد فرود آمد .
در اين سفر ، همسرش هند ، دختر عتبه و مادر معاويه نيز وى را همراهى مىكرد .
پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به همراه هزار رزمنده بيرون آمد ، لكن عبد اللّه بن ابىّ ، سركردهء منافقان ، مردم را از همراهى با پيامبر بازمىداشت كه سيصد نفر به وى پاسخ مثبت دادند و در